به بهانه پاییز:)

پاییز،اتفاق غمگینی ست وقتی دوست و همراه نداری.زرد و نارنجی و قرمز شدن برگ ها چندان هم زیبا نیست.همه اش بغض است و دلتنگی؛وقتی که تنها رویشان پا می گذاری.باید یک کاری بکنم.باید آنقدر سرم را با کلاس کنکور و درس و تست و آزمون گرم کنم که یادم برود تنهام.که یادم برود تنهایی را قبول کرده ام.این ها واقعا از آن ناله های همه گیر پاییزی نیست.من یک روز،ماه ها قبل، بی رفیق بودن را قبول کردم.اما آن روز پاییز نبود!آن روز یادم رفته بود که پاییز می آید. یادم رفته بود که پاییز سوز دارد. سرما دارد... بغض های بی امان دارد...